هدف: هدف پژوهش حاضر تعیین میزان اثربخشی درمان دلبستگی مادران بر علائم فزون اضطرابی دختران دارای مشکلات دلبستگی آن ها بود.روش: روش پژوهش تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه گواه و پیگیری و نمونه هدف 32 دانش آموز از جامعه 388 نفری دانش آموزان مقطع دوم و چهارم ابتدایی شهر اصفهان در سال 1389 بود که بیشترین نمره را در مشکلات دلبستگی و علائم فزون اضطربی به دست آوردند و مادران آن ها نیز در پژوهش شرکت داده شدند. از پرسشنامه مشکلات دلبستگی راندولف (1997) و سلامت روان کودکان انتاریو (1987) استفاده شد. جلسات درمانی به صورت 10 جلسه گروهی در مورد مادران انجام و تاثیر آن بر میزان فزون اضطرابی دخترانشان بررسی شد.یافته ها: نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر دلبستگی مادران باعث کاهش علائم فزون اضطرابی و در نتیجه بهبود دخترانشان در پس آزمون و در پیگیری یک ماهه شد. این میزان از کاهش علائم در شرکت کنندگان گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه نیز معنادار بود.نتیجه گیری: درمان دلبستگی مادران راهبردهای کارآمد و سودمندی را برای درمان اختلال فزون اضطرابی کودکانی که از مشکلات دلبستگی رنج می برند، در اختیار والدین و مراکز رواندرمانی کودکان قرار می دهد.

زمینه و هدف: ماهیت پیچیده مشکلات عاطفی کودکان به کارگیری درمان های جدید را ایجاب می کند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر دلبستگی بر علایم افسردگی دانش آموزان دختر دوره ابتدایی با مشکلات دلبستگی انجام شد.مواد و روش ها: این پژوهش یک طرح آزمایشی پیش آزمون - پس آزمون و پیگیری با گروه شاهد بود. نمونه هدف 34 نفر بودند که از بین 388 نفر از دانش آموزان مقطع دوم و چهارم ابتدایی شهر اصفهان انتخاب شدند که بیشترین نمره را در مشکلات مربوط به دلبستگی و علایم افسردگی به دست آوردند. ارزیابی با استفاده از پرسش نامه مشکلات دلبستگی RADQb) Randolph یا Randolph attachment disorder questionnaire) و فرم سلامت روان کودکان انتاریو انجام شد. مادران در 10 جلسه گروهی درمان مبتنی بر دلبستگی شرکت کردند و تاثیر آن بر میزان افسردگی کودکانشان طی دو مرحله پس آزمون و پیگیری سه ماهه بررسی شد. نتایج حاصل از پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS16 و به کمک آمار توصیفی و استنباطی مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: از آن جا که کسب نمره بیشتر در علایم اختلال افسردگی نشان از شدت علایم دارد، ملاحظه می شود که میانگین نمرات افسردگی گروه مداخله در مرحله پس آزمون و پیگیری نسبت به گروه شاهد به میزان معنی داری پایین تر است (0.05>P). میزان کاهش علایم افسردگی گزارش شده توسط آزمودنی ها در مرحله پس آزمون 0.38 و در پیگیری سه ماهه 0.50 بود.نتیجه گیری: درمان مبتنی بر دلبستگی در کاهش علایم افسردگی دختران دارای مشکلات دلبستگی موثر بود و پایبندی مادران به تداوم روش های درمانی باعث بهبودی بیشتر در مرحله پس آزمون شد.

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف اثربخشی درمان مبتنی بر دلبستگی بر میزان سلامت روان (کاهش میزان افسردگی، فزون اضطرابی و نافرمانی مقابله ای) دانش آموزان دارای مشکلات دلبستگی انجام شد.روش کار: این پژوهش تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پی گیری با گروه شاهد در سال 1389 انجام شد. نمونه هدف این مطالعه 34 نفر بودند که از بین 388 دانش آموز مقاطع دوم و چهارم ابتدایی که بیشترین نمره را در زمینه مشکلات مربوط به دلبستگی و علایم اختلالات رفتاری (افسردگی، فزون اضطرابی و نافرمانی مقابله ای) به دست آوردند، انتخاب شدند. ارزیابی با استفاده از پرسش نامه مشکلات دلبستگی راندولف و فرم سلامت روان کودکان انتاریو انجام شد. مادران گروه آزمون در 10 جلسه گروهی درمان مبتنی بر دلبستگی شرکت نمودند. گروه شاهد مداخله ای دریافت نکردند.سپس تاثیر مداخله بر میزان سلامت روان (کاهش علایم افسردگی، فزون اضطرابی و نافرمانی مقابله ای) کودکان هر دو گروه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج با استفاده از نرم افزار SPSS و به کمک آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و به روش تحلیل کوواریانس ارزیابی گردیدند.یافته ها: میانگین نمرات افسردگی، فزون اضطرابی و نافرمانی مقابله ای در گروه آزمون در مرحله پس آزمون (P<0.05) و پی گیری (P<0.05) نسبت به گروه شاهد به میزان معنی داری پایین تر بود. مجموع کاهش این علایم توسط آزمودنی ها در پس آزمون 0.72 و در پی گیری سه ماهه 0.85 بود.نتیجه گیری: درمان مبتنی بر دلبستگی در افزایش سلامت روان دختران دارای مشکلات دلبستگی موثر بود و پای بندی مادران به تداوم روش های درمانی باعث بهبودی بیشتر در مرحله پس آزمون شد.

مقدمه: ماهیت پیچیده اختلالات رفتاری کودکان، بررسی و بکارگیری درمان های جدید را ایجاب می کند. پژوهش حاضر با هدف اثربخشی درمان مبتنی بر دلبستگی بر علائم نافرمانی مقابله ای دانش آموزان دختر دوره ابتدائی دارای مشکلات دلبستگی انجام شد.روش: روش این پژوهش تجربی بود. نمونه شامل 32 نفر از 388 دانش آموز مقطع دوم و چهارم ابتدایی بودند که بیشترین نمره را در زمینه مشکلات مربوط به دلبستگی و علائم نافرمانی مقابله ای به دست آوردند. اندازه گیری با استفاده از پرسشنامه مشکلات دلبستگی راندولف و پرسشنامه سلامت روان کودکان انتاریو انجام شد. مادران در 10 جلسه گروهی درمان مبتنی بر دلبستگی شرکت نموده و تاثیر آن روی میزان علائم نافرمانی دختران آنها مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: از آنجا که کسب نمره بیشتر در علائم اختلال نافرمانی مقابله ای نشان از شدت این علائم دارد، آشکار شد که میانگین نمرات نافرمانی گروه مداخله در مرحله پس آزمون و پیگیری نسبت به گروه شاهد به میزان معنی داری پایین تر بود. میزان کاهش علائم نافرمانی گزارش شده توسط آزمودنی ها در مرحله پس آزمون 0.27 و در پیگیری یک ماهه 0.33 بود.نتیجه گیری: مداخله انجام شده روی مادران دختران دارای مشکلات دلبستگی در کاهش علائم نافرمانی مقابله ای دختران آنها موثر بود و پایبندی مادران به تداوم روش های درمانی باعث بهبودی بیشتر در مرحله پس آزمون شد.

مقدمه: زخم معده از جمله بیماری های رایج روان تنی است که پیشنهاد شده اثربخشی درمان های روان شناختی بر بهبود و مدیریت این بیماری مورد بررسی قرار گیرد. این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر دلبستگی بر سبک دلبستگی، دشواری تنظیم هیجانی و تبعیت از درمان دارویی در بیماران مبتلا به زخم معده مزمن صورت گرفت. روش کار: این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون-پیگیری و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری مطالعۀ حاضر شامل تمامی بیماران مبتلا به زخم معده مزمن می شد که در بازه زمانی پژوهش به پلی کلینیک های تخصصی و متخصصین داخلی شهر مشهد مراجعه می کردند. نمونه گیری به روش دردسترس صورت گرفت. 34 نفر از کسانی که شرایط ورود به مطالعه را داشتند به طور تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل جای گرفتند. گروه مداخله درمان مبتنی بر دلبستگی دریافت کردند. شرکت کنندگان در هر سه مرحله پژوهش با نسخۀ تجدید نظر شدۀ مقیاس دلبستگی بزرگسال کالینز و رید(1990)، مقیاس تبعیت درمانی موریسکی(2008) و مقیاس دشواری در تنظیم هیجانی گرتز و رومر(2004) ارزیابی شدند. برای تحلیل داده ها، از روش آماری تحلیل واریانس مکرر در نرم افزار آماری SPSS22 استفاده شد. نتایج: یافته ها نشان داد شرکت کنندگان در گروه مداخله سبک دلبستگی ایمن تر ، تبعیت درمانی بالاتر و تنظیم هیجانی بهتری بعد از مداخله گزارش کردند. نمرات شرکت کنندگان در گروه مداخله نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری در سبک های دلبستگی اجتنابی و اضطرابی نشان داد(0.001>P). نتیجه گیری: درمان مبتنی بر دلبستگی را می توان برای سازگاری بهتر با بیماری زخم معده مزمن به کار برد.

این پژوهش با هدف اثربخشی درمان مبتنی بر رویکرد دلبستگی کودک محور بر میزان علایم افسردگی و کیفیت دلبستگی دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی انجام شد. پژوهش از نوع شبه آزمایشی و با گروه آزمایش و گواه بود. جامعه آماری همه پسران پایه چهارم و پنجم شهر اصفهان در سال 1390 بودند. نمونه مورد بررسی در این پژوهش 30 دانش آموز پسر افسرده کلاس چهارم و پنجم دبستان بود که بر اساس نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در گروههای آزمایش و گواه قرار گرفتند. به منظور سنجش میزان افسردگی کودکان از پرسشنامه افسردگی کودکان (CDI) (کواکس، 1981) و به منظور سنجش میزان دلبستگی کودکان، از پرسشنامه کیفیت دلبستگی به والدین و همسالان فرم تجدیدنظر شده برای کودکان (IPPA-R) (گالون و رابینسون، 2005) استفاده شد. مداخله ها شامل 6 جلسه بود که بر اساس درمان مبتنی بر دلبستگی کودک محور تدوین شده بود و بر روی گروه آزمایش اجرا شد در حالی که گروه گواه هیچ مداخله ای را دریافت نکردند. نتایج آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس نشان داد که درمان دلبستگی کودک محور به طور معناداری موجب کاهش افسردگی و ابعاد آن (مشکلات بین فردی، ناکارآمدی، فقدان لذت، خلق منفی، عزت نفس منفی) (P<0.05) و همچنین افزایش کیفیت دلبستگی و ابعاد آن (اعتماد، ارتباط، از خودبیگانگی) (P<0.05) در گروه آزمایش گردید.

در پژوهش حاضر، اثربخشی روش درمان متمرکز بر هیجان در تغییر سبک دلبستگی زوج ها مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور 20 زوج از بین زوج های مراجعه کننده به مراکز مشاوره کرج در مهر و آبان سال 1387 به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل مورد بررسی قرار گرفتند. پس از انتخاب تصادفی گروه ها، ابتدا بر روی زوج های هر دو گروه پیش آزمون اجرا گردید، سپس مداخله آزمایشی (روش درمان متمرکز بر هیجان) بر روی گروه آزمایش به صورت زوج درمانی اجرا و پس از اتمام برنامه آموزشی، از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که روش درمان متمرکز بر هیجان، بر تغییر سبک دلبستگی موثر است.

زمینه و هدف: همزمان با افزایش میزان شیوع اختلال های روانی، نگرانی در مورد سلامت روان کودکان و تاثیر آن بر تحول کودک، در سال های اخیر به طور چشمگیری افزایش یافته است و بر همین اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر دلبستگی بر کیفیت دلبستگی و مهارت های اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله ای انجام گرفت.روش: روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه گواه بود. برای این پژوهش 30 کودک پسر با اختلال نافرمانی مقابله ای با روش نمونه گیری غیراحتمالی در دسترس از آموزشگاه های شهر اصفهان انتخاب و سپس از مادران آنها جهت شرکت در پژوهش دعوت شد. گروه آزمایش ده جلسه آموزشی درمان مبتنی بر دلبستگی را دریافت کردند، در حالی که گروه گواه از این آموزش بی بهره بودند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ارزیابی سلامت روان کودکان و نوجوانان (اسپرافکین، لانی، یونیتات و گادو، 1984)، پرسشنامه کیفیت دلبستگی (راندولف، 2004)، و پرسشنامه مهارت های اجتماعی ماتسن (1983) بود. داده های حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل کواریانس تک متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج تحلیل نشان داد، آموزش متغیر مستقل بر مولفه های کیفیت دلبستگی و مهارت اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله ای موثر بوده است (0.05= a).نتیجه گیری: بنابر یافته های حاصل از پژوهش، می توان از درمان مبتنی بر دلبستگی بر بهبود کیفیت دلبستگی و مهارت اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله ای بهره برد.

هدف: هدف این پژوهش بررسی تاثیر درمان مبتنی بر دلبستگی در کاهش علایم اختلال اضطراب جدایی بدون مداخله مستقیم در مدیریت اضطراب کودک بود.روش: این طرح پژوهشی بر پایه طرح خط پایه چندگانه با ورود پله ای به درمان، اجرا و بررسی شدت علایم اضطرابی کودک به کمک یک پرسش نامه انجام شد. آزمودنی های پژوهش شش مادر و کودک دارای اختلال اضطراب جدایی بودند که به تصادف از میان مادران و کودکان مراجعه کننده به مهد های کودک منطقه هشت تهران به وسیله مصاحبه بالینی و ابزار غربالگری مسایل هیجانی کودکان انتخاب شدند و جلسه های مداخله که بر پایه برنامه درمان مبتنی بر دلبستگی تدوین شده بود و برنامه آموزش مدیریت والدین انجام شد.یافته ها: نتایج تحلیل واریانس نشان داد که مداخله مبتنی بر دلبستگی و آموزش مدیریت والدین توانسته اند در شدت علایم اضطراب جدایی کودکان از نظر آماری کاهش معنی دار پدید آورند (P<0.001).نتیجه گیری: درمان مبتنی بر دلبستگی بدون مداخله مستقیم در مدیریت اضطراب کودک یا آموزش مدیریت اضطراب کودک به والدین، می تواند علایم اضطراب جدایی کودک را کاهش دهد.